Joost de Vries · 完整影片 · 15′57″

Joost de Vries: Mensen verwachten dat je als een schrijver praat. Een schrijver praat met veel pathos en een zware stem. Die praat langzaam en zegt grote dingen over de dood, het leven en liefde. Ik heb die pathos nooit kunnen vinden.

Joost de Vries: People expect you to talk like a writer. A writer talks with a lot of pathos and a deep voice. He talks slowly and says big things about death, life and love. I have never been able to find that pathos.

Elke keer als ik op een podium sta, heb ik niet het idee dat ik de meest interessante persoon ben om daar te staan. Volgens mij ben ik veel te saai voor al die mensen in de zaal. Ik denk ook voor jou, Rob, dat je het absoluut niet getroffen hebt dat je uitgerekend over mij een film moet maken. Volgens mij heb je de saaiste kaart uit het deck getroffen.

Every time I am on a stage, I don't feel that I am the most interesting person to be standing there. I think I am far too boring for all those people in the hall. I think for you too, Rob, you have been really unlucky that of all people you have to make a film about me. I think you have drawn the most boring card in the deck.

Ik kan met veel plezier naar saaie dingen kijken. Er gebeurt altijd een hoop in mijn hoofd, en zodoende zijn er bepaalde dingen die fijn zijn om naar te kijken waarin weinig gebeurt.

I can watch boring things with great pleasure. There is always a lot going on in my head, and so there are certain things that are nice to watch in which little happens.

Ik kan goed in een trein gaan zitten en vier uur lang stilzitten. Ik merk dat ik met veel plezier niets liever doe dan vijf uur lang naar een Tour de France-etappe kijken waarin niets gebeurt, waarin je alleen het landschap voorbij ziet rollen.

I can easily sit down in a train and sit still for four hours. I notice that there is nothing I like better than watching a Tour de France stage for five hours in which nothing happens, in which you just see the landscape roll by.

Golf is daar een mooi voorbeeld van. Er gebeurt heel weinig als je kijkt hoe lang het duurt tussen twee slagen. Soms ga je dan dingen zelf proberen te doen. Toen ging ik golfen en dat lag me gek genoeg wel.

Golf is a good example. Very little happens, if you look at how long it takes between two strokes. Sometimes you then start trying things yourself. So I took up golf, and oddly enough it suited me.

Je stapt ergens in en het heeft niet veel nut om iets half te doen, denk ik altijd. Als je het wil weten, wil je alles weten. Zo'n golftoernooi, de US Open, heb je aanstaan op je tv en tegelijkertijd heb ik mijn laptop erbij met Wikipedia open en ben ik alle jaargangen en edities aan het bekijken. Vervolgens wil ik de geschiedenis van al die sporters weten.

You get into something, and there is not much point in doing something by halves, I always think. If you want to know, you want to know everything. A golf tournament like the US Open, you have it on your TV, and at the same time I have my laptop with Wikipedia open and I am going through all the years and editions. Then I want to know the history of all those players.

De Republiek is een boek geschreven in de eerste persoon. Friso is de verteller, die qua uiterlijk redelijk op me lijkt. Omdat je jarenlang aan zo'n personage zit te schrijven, kun je van zo'n personage een geëxalteerde versie van jezelf maken. Veel helderder, scherper, grappiger, verdrietiger. Jezelf in het kwadraat kun je maken.

De Republiek is a book written in the first person. Friso is the narrator, who looks fairly like me. Because you spend years writing such a character, you can make that character an exalted version of yourself. Much clearer, sharper, funnier, sadder. You can make yourself squared.

De hoofdpersoon, Joost Brik, heet hij, is dik en praat met een gek accent. Hij is onhandig en niemand weet precies hoe zijn seksleven eruitziet, of hij überhaupt wel seks heeft, of hij überhaupt liefdesrelaties heeft.

The main character, Joost Brik, he is called, is fat and talks with a strange accent. He is clumsy, and nobody knows exactly what his sex life is like, whether he has sex at all, whether he has love affairs at all.

Je kunt je misschien afvragen of dat een relatie was die van twee kanten gelijkwaardig was, of Friso niet veel meer om Brik gaf dan andersom.

You might wonder whether it was a relationship that was equal on both sides, or whether Friso did not care much more about Brik than the other way round.

Technisch gezien was hij vrijgesteld van zijn onderwijsverplichting. Hij kon gaan en staan waar hij wilde, maar op zijn hoorcolleges kwam altijd dezelfde harde kern van studenten af die aan zijn lippen kleefde. Iets waar de universiteit in haar brochures mee pochte: dat er een intellectueel klimaat hing dat zich niet alleen liet vertalen naar contacturen.

Technically he was exempt from his teaching duties. He could come and go as he pleased, but his lectures always drew the same hard core of students who hung on his every word. Something the university boasted about in its brochures: that there was an intellectual climate that could not be measured in contact hours alone.

Toen zijn vriendin Pip tijdens een oratie van hem over Oedipus en seks in de films van Hitchcock opstond en hem de legendarische vraag stelde of hij zelf nog wel eens seks had, waarop hij nog legendarischer antwoordde: “Seks? No, never. Dat is voor mij een veel te cognitieve bezigheid.”

When his friend Pip stood up during one of his lectures on Oedipus and sex in the films of Hitchcock and asked him the legendary question of whether he himself ever had sex, to which he gave the even more legendary answer: "Sex? No, never. For me that is far too cognitive an activity."

Frankrijk. Het was de zomer, het was Frankrijk. We waren van huis en het waren de gelukkigste weken van mijn leven geweest. Ongecompliceerd. Al die zomervakanties.

France. It was summer, it was France. We were away from home, and they had been the happiest weeks of my life. Uncomplicated. All those summer holidays.

Van onze vaste camping naar het dichtstbijzijnde dorpje was het vijf of zes kilometer lopen. Een slingerende weg tegen een berg op. Verkeer was er nauwelijks. Langs de weg groeide lavendel. Onzichtbare krekels maakten een krassende geluid. Bijna elke dag liep ik in de genadeloze zon naar het dorpje, meestal met een handdoek om mijn nek zodat mijn schouders niet verbrandden.

From our usual campsite to the nearest village was a five or six kilometre walk. A winding road up a mountain. There was hardly any traffic. Lavender grew along the road. Invisible crickets made a scratching sound. Almost every day I walked to the village in the merciless sun, usually with a towel round my neck so that my shoulders would not burn.

In de zomer voor mijn achttiende verjaardag verloor ik mijn maagdelijkheid aan een Frans meisje. Ik verloor niks, ik kreeg iets. Zo zag ik het toen en zo zie ik het nu nog steeds. Zij gaf me een cadeau en dat cadeau was zij zelf. Daar ging ik gepast, onhandig en gehaast mee om. Zoals je van een cadeau dat je heel graag wil hebben ook de verpakking in één keer stuk trekt. Maar wel vrolijk, wel lachend. Zij lachte ook en zei dat we gewoon even moesten wachten en het daarna nog een keer moesten proberen. En dat deden we. Vrijwel de hele middag.

In the summer before my eighteenth birthday I lost my virginity to a French girl. I didn't lose anything, I got something. That is how I saw it then and how I still see it now. She gave me a present, and that present was herself. I handled it fittingly, clumsily and hastily. The way you tear the wrapping off a present you really want all at once. But cheerfully, laughing. She laughed too and said we just had to wait a little and then try again. And so we did. Almost the whole afternoon.

Daarna gingen we naar het riviertje dat langs onze camping stroomde en lieten we ons met de stroming meedrijven, hand in hand en op onze rug. De blauwe hemel, de zon. We zagen de bergen aan weerszijden van de Gorges du Verdon tussen onze wimpers door. We lieten ons zo ver afzakken dat we uiteindelijk vijf of zes kilometer op onze blote voeten moesten teruglopen. Maar we waren met z'n tweeën en we liepen hand in hand.

Afterwards we went to the little river that flowed past our campsite and let ourselves drift with the current, hand in hand, on our backs. The blue sky, the sun. We saw the mountains on either side of the Gorges du Verdon through our eyelashes. We let ourselves drift so far that in the end we had to walk five or six kilometres back barefoot. But there were two of us and we walked hand in hand.

En toen we terugkwamen, was het al etenstijd. Bij het afwassen stond ik zachtjes te huilen, weet ik nog, omdat de dag voorbij was. Omdat het me toch door de vingers was geglipt.

And when we got back it was already dinner time. While doing the dishes I stood quietly crying, I remember, because the day was over. Because it had slipped through my fingers after all.

Misschien ken je, Rob, die scène uit Der Himmel über Berlin van Wim Wenders. Waarin door Berlijn allemaal geesten heen zweven. Allemaal engelen die de mensen niet met rust kunnen laten, die het leven niet achter zich kunnen laten. Dan heb je een geest die de hele tijd door de bibliotheek heen zwerft. Zo'n bibliotheek waar niemand meer komt.

Perhaps you know, Rob, that scene from Wim Wenders' Der Himmel über Berlin. Where all kinds of spirits float through Berlin. Angels who cannot leave people alone, who cannot leave life behind. Then there is a spirit who wanders through the library all the time. One of those libraries where nobody goes any more.

Vroeger vond ik het altijd een heel treurig idee dat je allemaal boeken hebt die ergens staan, verlaten worden door de mensen en niet meer gelezen worden.

I used to find it a very sad idea that there are all these books standing somewhere, abandoned by people and no longer read.

Ik was laatst in een bibliotheek en toen kwam ik een hele mooie uitgave van Ulysses tegen van James Joyce. Toen kon ik zien wanneer dat boek voor het laatst was uitgeleend. Dat was in 2006, dus dat boek was al tien jaar lang door niemand mee naar huis genomen.

I was in a library recently and I came across a very beautiful edition of James Joyce's Ulysses. I could see when the book had last been borrowed. That was in 2006, so for ten years nobody had taken that book home.

Eerst vond ik dat heel treurig. Vond ik het heel zielig. Je hebt het over Ulysses, ongeveer de beste roman van de twintigste eeuw. Toen dacht ik: nee, het is helemaal niet zielig. Dit boek heeft niets van zijn kracht verloren. Dit boek is op geen enkele manier zielig, maar opeens gaf dat wel een gevoel van onoverwinnelijkheid. Het boek heeft zijn lezers niet nodig. Het boek bestaat helemaal op zichzelf. Dat vond ik heel mooi.

At first I found that very sad. I found it very pitiful. We are talking about Ulysses, more or less the best novel of the twentieth century. Then I thought: no, it is not pitiful at all. This book has lost none of its power. This book is in no way pitiful; suddenly it gave a feeling of invincibility. The book does not need its readers. The book exists entirely on its own. I found that very beautiful.

Ik had een hele bijzondere grootvader. Die man vertelde alleen maar verhalen. Die vertelde alleen maar sterke verhalen aan mij en mijn broer. Hij had ook een schriftje waarin hij alle moppen opschreef. Het waren moppen die hij zelf bedacht. Ze gingen altijd over Max en Joe. Joe, dat was dus Joe, maar hij sprak alles fonetisch uit, dus het was Max en Joe.

I had a very special grandfather. That man did nothing but tell stories. He told nothing but tall tales to me and my brother. He also had a little notebook in which he wrote down all his jokes. They were jokes he made up himself. They were always about Max and Joe. Joe, that was Joe, but he pronounced everything phonetically, so it was Max and Joe.

Max en Joe gingen golfen en in de verte zien ze twee mensen voor hen op wie ze steeds moeten wachten, want die zijn veel trager met het slaan van de bal dan zij. Op een gegeven moment zegt Max tegen Joe: “Joe, ga jij eens naar ze toe en zeg eens dat ze op moeten schieten.” Joe loopt over de baan en halverwege de fairway schrikt hij, duikt hij omlaag en komt hij vlug terug naar Max toe. Max zegt: “Jeetje Joe, wat is er aan de hand?” En Joe zegt: “Ik kan niet naar ze toe gaan, want die twee mensen voor ons, dat is mijn vrouw met mijn minnares. Max, kun jij gaan?”

Max and Joe went golfing, and in the distance they see two people ahead of them they keep having to wait for, because they are much slower at hitting the ball than they are. At some point Max says to Joe: "Joe, go over to them and tell them to hurry up." Joe walks across the course, and halfway down the fairway he gets a fright, ducks down and quickly comes back to Max. Max says: "Gosh, Joe, what's the matter?" And Joe says: "I can't go over to them, because those two people in front of us, that's my wife with my mistress. Max, can you go?"

Max loopt ernaartoe en halverwege de baan staat hij ook stil. Komt ook weer teruglopen over de golfbaan. Dan zegt Joe: “Max, wat had jij nou?” Dan zegt Max: “Het is een kleine wereld.”

Max walks over, and halfway down the course he stops too. He also comes walking back across the golf course. Then Joe says: "Max, what was the matter with you?" Then Max says: "It's a small world."

“Let eens op”, zegt Wouter. “Op deze hole, de negende, sloeg Gene Sarazen in 1935 een albatros.” Waarschijnlijk de grootste zeldzaamheid in golf. De volgende dag won Sarazen de Masters. Met zijn hand beeldt de gids de curve van de bal uit. “Een albatros is drie onder par”, zegt Wouter. “Merci voor de info”, zeg ik, aangezien ik een totale […] ben die niet weet hoe golf werkt. “You're welcome”, zegt Wouter.

"Look at this," says Wouter. "On this hole, the ninth, Gene Sarazen hit an albatross in 1935." Probably the greatest rarity in golf. The next day Sarazen won the Masters. With his hand the guide traces the curve of the ball. "An albatross is three under par," says Wouter. "Merci for the info," I say, since I am a total […] who doesn't know how golf works. "You're welcome," says Wouter.

Het is een scène die ik altijd in mijn hoofd heb en die komt uit een Franse film van Jean-Pierre Melville, L'Armée des ombres. Dat is een film uit de jaren 60 en het gaat over het Franse verzet tijdens de Duitse bezetting. In de scène is de held van de film, Lino Ventura, genoodzaakt onder te duiken. Dat doet hij op het landgoed van een baron. De baron draagt een geruit jasje, heeft een keurige militaire snor en een jagershoedje op.

It is a scene I always have in my head, and it comes from a French film by Jean-Pierre Melville, L'Armée des ombres. It is a film from the 1960s about the French Resistance during the German occupation. In the scene the hero of the film, Lino Ventura, has to go into hiding. He does so on a baron's estate. The baron wears a checked jacket, has a neat military moustache and a little hunting hat.

Die baron zegt tegen de verzetsman: “Weet u, ik ben altijd monarchist geweest en ik heb me altijd voorgenomen dat als de revolutie uit zou breken, ik te paard de prefectuur zou bestormen.” Beide mannen moeten daarom lachen. Die twee mannen lopen daar en ze weten allebei dat wat de één vertelt onzin is. Tegelijkertijd merk je aan alles dat de baron zegt dat dit voor hem veel echter is dan zijn echte leven.

The baron says to the Resistance man: "You know, I have always been a monarchist, and I always resolved that if the revolution broke out, I would storm the prefecture on horseback." Both men laugh at that. The two men walk along, and they both know that what the one is saying is nonsense. At the same time you can tell from everything the baron says that this is far more real to him than his real life.

Daar ben ik altijd zelf heel erg in geïnteresseerd. Het leven is niet alleen wie je bent, maar het leven is ook het masker dat je opzet. Sterker nog, ik denk dat heel vaak het masker dat je opzet iets over je kan onthullen dat je zonder masker niet zomaar zou kunnen laten zien. Ik denk dat dat iets is wat bijna al mijn personages in mijn romans gemeen hebben met elkaar. Het zijn mensen die misschien poseren, die zich anders voordoen dan ze zijn. Maar juist door iets te spelen, juist door een rol te spelen, kunnen ze worden wie ze echt zijn.

That is something I am always very interested in myself. Life is not only who you are, life is also the mask you put on. In fact, I think that very often the mask you put on can reveal something about you that you could not simply show without a mask. I think that is something almost all the characters in my novels have in common. They are people who perhaps pose, who present themselves as other than they are. But precisely by playing something, precisely by playing a role, they can become who they really are.